Bandoneon, gezangen uit de lege toren en andere gedichten

Dit boek vraagt geen toestemming of langdurige aandacht. Het legt niets uit, begeleidt niet, troost niet. Het staat waar de woorden al hun werk hebben gedaan en nu de stilte kunnen veroorloven. Het is een boek met poëzie in de eenvoudigste en moeilijkste zin van het woord: teksten die niets willen leren, maar willen blijven. Blijven hangen, soms als een splinter, soms als een doorgang.

Hier zoekt de taal geen effecten, maar precisie. Elke poëzie is een belofte die half is gehouden, zoals alle echte beloftes: het opent een ruimte, het vult deze niet. Er is geen verhaal om te volgen, maar een emotionele traject dat zich pas aan het einde weer samenvoegt, wanneer de lezer zich realiseert dat hij een paar millimeter is veranderd. Niet genoeg om een ommekeer te proclameren, maar genoeg om niet identiek terug te keren.

Dit boek is voor wie geen haast heeft om te begrijpen. Voor wie weet dat poëzie niet bedoeld is om de wereld uit te leggen, maar om deze minder tam te maken. Als je binnenkomt, vind je geen antwoorden. Je vindt een stem die de toon niet verhoogt, en juist daarom stopt ze niet met praten.