Het is geen cv. Het is een traject.

Na alles doorgenomen te hebben, vragen deze tabellen niet om geïnterpreteerd of verdedigd te worden. Ze verklaren niet, rechtvaardigen niet, concurreren niet. Ze staan daar zoals de sporen die op de grond zijn achtergelaten na een lange oversteek: ze ordenen het landschap niet, maar maken het leesbaar. Dit is geen cv in de administratieve zin van het woord, het is niet bedoeld om te overtuigen of te vereenvoudigen. Het is een leven dat de vorm heeft aangenomen die het kon aannemen, terwijl het verschillende talen doorkruiste zonder ze ooit als afgesloten compartimenten te beschouwen. Informatica, poëzie, cinema, software, kunstmatige intelligentie zijn geen aparte hoofdstukken geweest, maar variaties van dezelfde handeling: een ritme zoeken, betekenis construeren, visie en werk samenhouden.

Ik heb ervoor gekozen om mezelf zo te vertellen omdat de lijst bijna altijd liegt. Het maakt plat, zet op een rij wat in werkelijkheid is gebeurd door overlappen, afwijkingen, plotselinge terugkeer. Hier is er daarentegen tijd, met zijn versnellingen en pauzes, zijn crises, herstarts, de wisselingen van instrument die geen ontsnappingen waren maar noodzaak. Als je op zoek bent naar een perfect profiel, zal dit je waarschijnlijk niet helpen. Maar als je wilt begrijpen hoe iemand denkt terwijl hij werkt, hoe hij problemen doorkruist in plaats van ze te vermijden, dan zeggen deze beelden misschien meer dan welke lijst van vaardigheden dan ook.

Alles wat verder nodig is, kan gevraagd worden. Dit was het deel dat ik niet wilde verkleinen.